Nu wasnettoen ik dittikteop papier Nu iswaar dit gedichteindigthier.

Getracht wordt hetzinsbeeldte vormentot de normder maatschappelijkheid Peinzend krijgenfluisteringengevolgenin de nootvan de samenleving Alwetend vergezeltde visie vanhet individude gekrenktewerkelijkheid Terwijl de ontembare persoonlijkhedenhun visies latendoorschemerenkleur ik het vakje Rood.

Muzikale notenverdrongendoor de notenvan afschuw Machteloosen oneindiggetreurd vanonbegrip Verscholenin een verlaten theaterop zoek naar deverborgen uitweg Wantop de plek waarde noot der terreuris gevallen zal de muziekeen andere toonaanslaan.

Ongewapendvecht de pentegengedachteloos geweld Ondenkbaardoch zeer genadeloosvult de kogelde inktzwarte pagina Geplaatste gedachtesmaken plaats vooronbegrijpelijke oneffenheden Overheerst dooreen visie vande persoonlijkewaarheid vecht men voorde eigen optiekvan de onwerkelijke werkelijkheid Wantals humor het velniet vullen magmag het wapende humor danvellen? #CharlieHebdo

Nooit eerderdrukte de tijdzo hardtegen mijn lichaam Nooit eerderhield de tijdmij zo langin bedwang Nooit eerderwilde ik dat de tijdvoorbij was Nooit eerdertikte iederesecondezo langzaam Nooit eerderklopte mijn hartsneller dan detijd tikken kon Tijdsdruk.

Ongeslagentreed ik aanstarende schimmenreizende sterren Het vederlichtgeworden avondbedder verlichtinggeducht In de schim op demuur der trotsvang ik trotseen glimp Oneindig langhoe ik zoeknaar het vereerdein de verering.

Wat heb ik te zeggenals ieder woord alis gesproken? Wat heb ik te huilenals iedere traan alis gelaten? Wat heb ik te lachenals iedere grap alis geluid? Wat heb ik te zienals ieder beeld alis verschenen? Wat heb ik te hopenals iedere illusie alis uiteengespat? en vooral Wat heb ik te houden vanals iedere affectie […]

Ongeëvenaardblinkt de werelddoor een zeevan tijd Roerloostikt de tijdverder doorde ruimte Geruislooszweeft de ruimtedoor een gatvan emotie Lieflijkdwaalt de emotiedoor een belichaamdmensenziel Onontbeerlijkslaakt je zieldoor het hartvan jouw liefde Ongeëvenaardverandert jouw liefdenaar een lachop mijn gezicht.

Verloren jarengevulde gedachtenteruggevondenin mijn knuffelaap Tastbaarvol geluk en passienaar mijn onbereikbare verleden Gevlogen naartijden van toenopnieuw ontmoetvol sentiment Gevulde jarenvol liefde voormijn grootoudersmaar nog altijd onbereikbaar.

In gedachten verzonkenkijkt ze me aanheel evendromen bestaan Terughoudendgeen groet gesprokeneen kleine intentieweggedoken Verlegenheidvoorbij de grenzenglimlachendduizend wensen Korte ontmoetingende tijd tikteen zachte uitspraakverkeerd gemikt Langzaam verscholengedachten voorbijeenzaamheidomdat ik niets zei.

Zo uitwisbaarals het potloodop dit papier, als de cookiein mijn browsergeschiedenis, als mijn voetafdrukop het strand, als de herinneringaan die zomervakantie, als het effect van alcoholin mijn bloed, als de luchtin een fietsband, als een herfstbladaan een beukenboom, als de vochtigheidvan een handdoekuit de wasmachine, en de vochtigheidvan een traanin een rouwproces, als de jeugdigheidin […]

Het lijkt zo surreëelzo abstracten zo onecht het lijkt zo ongelovigniet te vattenen zo recht- lijnig als de doodonomkeerbaargeen garantie voorgoed verdwenenuit het zichtniet voor even op vakantie sterven is doorgaanen scheiden van vertrouwen doodgaan is hetlossen van zijdie van je houwen je lijfelijkheid verliezenis de kringloopvan het leven maar daaraan moetenwennen, ja dat duur […]

Gecombineerdals boerenkoolmet een portienasi kuning Geamuseerdals het dansenvan de Cakaleleop klompen Weerspiegeltde Indische cultuurals een schaduwop mijn schouders Oneindigals een schipzonder walzal ik bovenal beide wegenvan de twee-sprongbewandelen.

Zestien lettersvatten mij samen In negen getallenben ik éénéén onderdeelvan de massa Kleurrijke gegevensgeven mijgeen inzicht Inzicht geeft mijkleurrijke gegevens gegevens die nietzijn gegevenzij moeten wordengegeven een zoektochtnaar mezelfnaar mijn persoonnaar ik naar mijneigenidentiteit want dat gegevenis niet gegevenin de gegevens nee.Zestien lettersvatten mij niet samen.