De individualistische revolutie

De Aarde heeft ‘bloedkanker’.

Pardon? Lees ik dat nu goed? Ja, je leest het goed: de aarde heeft bloedkanker. Haar bloed, en daarmee bedoel ik al haar zeeën, rivieren en ’the open ocean’ zijn vervuild. En niet zo’n beetje ook. De wateren zitten vol met plastic, koraalriffen sterven af en de biodiversiteit daalt gestaag. Als dat geen symptomen zijn van een ‘ongeneeslijke ziekte’ dan weet ik het ook niet meer.

De planetaire levensader

In ‘Ocean with David Attenborough’, de nieuwste documentairefilm van ’s werelds bekendste bioloog, wordt het verval van het oceaanleven loepzuiver blootgelegd. Pinguïns –ja, die schattige, waggelende zeevogels– worden bestolen van hun krill, diepzeemijnbouw verwoest de bodem en zeedieren worden uitgeroeid. Of, om het in mensentermen te verwoorden: oneerlijke concurrentie, ontbossing en genocide.

Hoewel we als mensheid de leefbaarheid van deze planeet steeds meer onder druk zetten, laat Attenborough ook zien dat er licht schijnt aan het einde van de tunnel. Niet het licht dat hij –met zijn 99 jaar– over niet al te lange tijd vermoedelijk tegemoet zal treden, maar het positieve nieuws dat het zelfherstellende vermogen van de Aarde belicht. Door delen van de oceaan te beschermen, stellen we het zeeleven in staat om weer te floreren. Als gebombardeerde steden die na een oorlog weer worden opgebouwd.

Ik laat er geen levertraantje om

Allemaal leuk en aardig, maar wat heeft dit nieuws met mij te maken? Ik werk niet op een vissersboot, eet überhaupt amper vis en heb al genoeg andere kopzorgen. Ik heb geen ruimte om me ook nog eens druk te maken om de problemen van een stel schaaldieren. Of zoals mijn kapper het verwoord: “bro, al die milieushit, het gaat nergens over. We mogen ook al geen 130 km/h meer rijden.”

Ja, ik hoor je. En ik zal niet ontkennen dat jouw problemen ook allemaal écht zijn. Ja, het is lastig om in deze tijd een woning te vinden. Ja, alles wordt duurder. Ja, het is vervelend als de politiek je niet serieus neemt. Maar als we de wereld zo blijven verloederen als we nu doen, staat óók ons leven op het spel. Hoewel er in de hemel geen zorgen zijn (voor zover ik weet), is daar ook niets meer om voor te leven.

Dus laten we naar elkaar luisteren, om vervolgens onze individualistische zorgen opzij te zetten én ons te verenigen. Want alleen met z’n allen kunnen we deze revolutie in gang zetten en de ‘chemobehandeling’ voor moeder Aarde laten slagen.