Fluistering uit het verleden

Rouw raakt aan het hart van ons bestaan. In het stille gemis schuilt een fluistering uit het verleden, een herinnering die blijft nazinderen. Door persoonlijke ve“Het eerste jaar zul je alles herbeleven.” Ik keerde eind oktober, na een paar weken rouwverlof, terug op de werkvloer, toen een collega aan me vroeg hoe het ging. “Vooral op dagen die veel voor jullie betekend hebben, zullen de herinneringen je als een sluimerende fluistering terugbrengen naar het verleden. En worden je emoties van dat moment weer aangewakkerd.”

Het is vandaag 16 juli 2025. Precies één jaar nadat ik naast mama in de stoel zat van de maag-, darm- en leverarts. Precies één jaar nadat mijn moeders kaartje werd geknipt voor haar laatste treinreis naar de hemel.

De afgelopen negen maanden verliep de rouwverwerking boven verwachting goed. Ik koesterde vooral dankbaarheid met de gedachte dat we in die laatste drie maanden van mama’s leven –van de dag van het slechtnieuwsgesprek tot haar dood op 18 oktober– nog veel hebben kunnen doen. Toch betekent dit niet dat de rouw er nooit is.

De rouw komt opzetten als een popcornbui in de zomer. Soms op momenten dat er geen wolkje aan de lucht is. Soms op dagen die bijzonder waren, zoals Moederdag. Vaak ren ik tijdens m’n hardlooprondje nog even langs het graf van opa en oma, waar we mama’s as ook hebben bijgelegd. Dan pak ik even een moment van rust om in gedachten met haar te praten. Over dingen die me dwarszitten. Of dingen die me een gevoel van dankbaarheid bezorgen.

Ook vanmorgen nam ik even een moment rust tijdens het hardlopen om terug te blikken op het afgelopen jaar. Voor even leek ik weer in die stoel te zitten bij de maag-, darm- en leverarts. Naast mama. Die nog nietsvermoedend hoopte dat haar buikpijn wel weer over zou gaan. Hoe anders zou de wereld er drie maanden later uitzien.

Het is vandaag 16 juli 2025. Vandaag laat ik ongegeneerd weer wat tranen vallen voor die noodlottige fluistering uit het verleden. Tranen van liefde en dankbaarheid voor mama. En tranen van rouw, waarmee ik de genadeloze hogesnelheidstrein die het leven heet, voor heel even op pauze zet.

Tot de laatste druppel weer gevallen is.