"Ik reis van Frankrijk naar China over het land door te liften of het openbaar vervoer te pakken." Ik neem plaats in de gemeenschappelijke ruimte van mijn hostel in Wenen als Laura, de Franse jongedame naast me, me vertelt over haar reisplannen. Het is eind november 2022 en ik ben heel spontaan een weekje naar de Oostenrijkse hoofdstad. Ik heb net mijn intrek genomen in één van de jeugdherbergen die stad rijk is en laat me inspireren door de vele vrije zielen die ik daar ontmoet. Als ik een dag later in m'n eentje over de kerstmarkt struin en mezelf opwarm met een glas Glühwein knaagt het aan me. "Ik zou ook nog wel een keer voor langere tijd op reis willen" denk ik bij mezelf. De flitsgedachte wordt al snel vergezeld door twijfels als 'maar wanneer dan?' en 'hoe wil ik reizen?'

De dagen die daarop volgen komt de wens om op reis te gaan steeds vaker terug. In de trein terug naar huis bedenk ik al snel dat ik wel een lange wandeltocht zou willen maken. Geïnspireerd door de boeken van Tim Voors, Tamar Valkenier en Raynor Winn ben ik ervan overtuigd geraakt dat je je dromen niet moet uitstellen tot later. Gezondheid is geen vanzelfsprekendheid en als je écht iets wilt, zul je ook zelf die eerste stap moeten zetten. Maar toch, wanneer moet ik die droom dan laten plaatsvinden? Wat is het juiste moment?

Ik druk m'n sleutel in het slot van mijn Utrechtse appartement en tref m'n huisgenoot in de keuken. Na de gebruikelijke vragen over mijn vakantie vuurt hij een schokkende mededeling op me af: "Ik ga samenwonen, dus we moeten even kijken hoe we het gaan doen met dit appartement" zegt hij luchtig, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Hoewel ik blij voor hem ben, dwingt het me ook tot een keuze: ik blijf hier wonen en zoek een nieuwe huisgenoot, ik verhuis naar een andere plek en laat mijn huisgenoot hier samenwonen met zijn vriendin óf ik zeg mijn baan en huur op en ga op avontuur. Ik pak er een boekje bij, laat de woorden het papier beroeren en maak al schrijvend mijn keuze. Dit is hét moment om mijn spullen te pakken. Ik ga op reis.

De maanden die daarop volgen staan in het teken van de voorbereidingen: ik licht mijn ouders in over mijn plan, stel ze gerust dat het allemaal wel goedkomt, zeg m'n juridische baan op, koop de Bever leeg en verhuis m'n inboedel naar mijn ouderlijk huis. Met een backpack van 20 kilo op de rug, voorzien van tent, slaapzak, slaapmat, kookgerei en een minimale hoeveelheid aan kleding, laat ik op 1 mei 2023 mijn Utrechtse appartement achter me om uiteindelijk in 105 wandeldagen de Finse hoofdstad Helsinki te bereiken. Een voettocht die me in contact brengt met vele talen, culturen, gerechten, natuurgebieden, weersomstandigheden en tijd. Tijd om heel veel na te denken.

De vele magische ontmoetingen doen me beseffen dat geluk voor mij schuilt in het contact met de medemens. Een gesprek in houterig Pools met een man die paddenstoelen verzamelt en een spontane ontmoeting met een vrouw in de Letse supermarkt die me een slaapplek aanbiedt geven me zoveel energie dat ik de rest van de dag mijn weg vervolg met een grote glimlach op m'n gezicht. Het is juist dit contact met de onbekende medemens dat ik in mijn werkzaamheden als jurist miste. Ik zat vast in een comfortzone waarin ik hele dagen achter een computerscherm versleet en alleen contact had met mijn directe collega's die hetzelfde deden. Om aan het eind van de dag weer in de file huiswaarts te keren. Voor mij geen juridische beleidsstukken meer; ik wilde weer gaan schrijven.

Creatief schrijven welteverstaan.

Met een verrijkt wereldbeeld en een rugzak vol herinneringen reed ik eind november als passagier in de Flixbus van Hamburg naar Groningen de Duits-Nederlandse grens weer over. Met 'Ik kom weer thuis' van Isabèl Usher op de koptelefoon voelde ik de melancholie door m'n lichaam schieten. Wat een prachtige reis was dit en wat voelde het ook weer fijn om thuis te zijn. Mijn keuze om met het openbaar vervoer van Helsinki weer naar huis te reizen, via Zweden, Denemarken en Duitsland was de juiste. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om een halfjaar ergens naartoe te lopen om vervolgens binnen drie uur weer met het vliegtuig op Nederlandse bodem te staan. In de laatste twee weken van mijn reis bereidde ik me alvast mentaal voor op wat er komen ging: een nieuwe reis over de vacaturebank op zoek naar een nieuwe baan en een tijdelijke terugkeer naar mijn ouderlijk huis.

Om me gelijk nuttig te maken meldde ik me in de week na thuiskomst gelijk aan als vrijwilliger bij VluchtelingenWerk Nederland en Stichting (Gelijk)waardig Herstel. Na onderweg door vele mensen te zijn geholpen wilde ik nu ook mijn hulp aan anderen geven. Ik naam baantjes aan als postbode en verkoopmedewerker en werkte ondertussen verder aan mijn transitie van jurist naar schrijver.

Een bericht van een jeugdvriend die de oproep van Brandpunt+ met me deelde, waarin ze naar nieuwe freelancers zochten, hielp me enorm bij deze transitie. Ik stuurde ze een bericht, werd uitgenodigd voor een gesprek en meldde me aan bij de Kamer van Koophandel. Vanaf nu was ik zelfstandig ondernemer en met een baan ernaast in loondienst had ik de perfecte balans te pakken waar ik naar op zoek was.

Hoewel het leven als schrijver niet altijd over rozen gaat, is het wel een leven dat mij gelukkig maakt. Met mijn liefde voor taal en onuitputtelijke nieuwsgierigheid vloeien de gelukshormonen door mijn lichaam als ik een openhartig gesprek voer of mijn laatste hand leg aan een stuk.

En dat is geluk waarvoor je niet helemaal naar het Fin van Europa hoeft te lopen.